و گل او شوره « 1 » ؛ اگر لشكر اندك رود زود « 2 » ضايع شود ، و اگر حشم كثير و « 3 » بيشتر روند گرسنه مانند و هلاك شوند « 4 » . ( f 40 a ) پس امير المومنين عثمان بن عفّان رضى اللّه عنه « 5 » گفت كه در عهد و وثيقت « 6 » چگونه‌اند : وفاداراند يا جفا خواه « 7 » ؟ حُكيم « 8 » گفت : خائن و غدّاراند . پس عبد اللّه را از لشكر سند احتراز كرد « 9 » و كسى را نفرستاد . خلافت امير المؤمنين « 10 » على بن أبى طالب رضى اللّه عنه « 11 » پس خلافت به امير المومنين « 12 » على بن ابى طالب رضى اللّه عنه « 13 » رسيد در آخر سنه ثمان و ثلثين « 14 » . مفسّران زمان « 15 » و مشاطگان تفسير و بيان چنين آورده‌اند كه چون خلافت به امير المومنين على رضى اللّه عنه « 16 » رسيد ، گويند اهل شهر را با همديگر مخالفت و منازعت افتاد . عامر بن الحارث « 17 » بن عبد القيس روايت كرد كه چون مردمان اطراف مخالفان شدند ، تاغر ( ؟ ) بن دعر « 18 » را به ثغر « 19 » هند بر سر لشكر نامزد فرمود ، و جماعتى از اكابر و اعيان حشم در خيل او نصب كرد ، و از راه بهرج « 20 » و كوه پايه روان شدند ، در آخر سنه ثمان و ثلثين « 21 » . بهر موضع كه مىرسيدند

--> ( 1 ) بدل اين جمله در عبارت عربى موجود نيست ( 2 ) ك : بود ( 3 ) ب پ س ك ندارد : كثير و ( 4 ) پ : گردند ( 5 ) پ ندارد : بن عفان رضى اللّه عنه ( 6 ) پ س : عهد وثيق ( 7 ) پ : خواهند ( 8 ) و در جميع نسخ : عبد اللّه ، كه ظاهرا سهوست ( 9 ) پ : آمد ( 10 ) س زياد دارد : و امام المتقين ( 11 ) ب : صلوات اللّه تعالى و سلامه عليه ؛ پ فقط : على ابو طالب ؛ ب س : عليه السلام ( 12 ) م ندارد : امير المومنين ( 13 ) ب : عليه الصلاة و السلام ؛ س : عليه السلام ( 14 ) ب افزايد : يعنى سى و هشت ( 15 ) ب س ك م : آن زمان ( 16 ) ب : صلوات اللّه تعالى و سلامه عليه ؛ س : به آن حضرت ( 17 ) ك : حارث ( 18 ) ب : تاغر بن دعور ؛ پ : تاعر [ با نقطه زير عين ] دعو ؛ ح : ثاغرين دعو ؛ س : تاغرين دعور ؛ ك : ثاغير بن دعو ؛ م : تاغر بن دعر ( 19 ) پ س : سفر ( 20 ) ب : بهرام ؛ ح : بهرم ؛ ك : بهرجه ( 21 ) ب س : ثمانين [ ب افزايد : يعنى هشتاد ] ، كه ظاهرا سهو است ؛ نسخه پ اين سن تاريخ را ندارد .